R-504

In het programma ‘De gevaarlijkste wegen van de wereld’ rijden de BN’ers Bridget Maasland en Rob Kamphues over de beruchte en gevaarlijke R-504 in het koude Siberië. In deze aflevering is te zien hoe de BN’ers deze route beleven. Het programma laat een stuk achtergrondinformatie zien, maar ook de intieme gesprekken van deze twee tv-persoonlijkheden. De twee zijn duidelijk verbijsterd en onder de indruk van de extreme kou en het verhaal achter de Bottenweg.

De route over de R-504 van Jakoetsk  naar Magadan

In opdracht van Stalin is deze weg aangelegd door miljoenen krijgsgevangenen uit de Goelagkampen. Stalin was uit op het goud, diamanten, steenkool en andere grondstoffen in dit afgelegen gebied. Een goede infrastructuur was er nog niet begin jaren ‘20.

Door de extreme kou en honger overleefden 90% van de dwangarbeiders hun gevangenschap niet. Vanwege de bevroren grond konden de lijken niet worden begraven.  Hun botten zijn verwerkt in de eenzaamste en koudste weg ter wereld. Iedere meter zou een leven gekost hebben. Vandaar dat deze weg ook wel ‘de bottenweg’ of ’weg des doods’ wordt genoemd.

Na het uiteen vallen van de Sovjet-Unie wordt deze weg slecht onderhouden en verkeert in slechte staat. De weg is voor gewone auto’s niet toegankelijk omdat bruggen zijn verzwakt en gedeeltes van de weg zijn weggespoeld. Een 4-wheel drive is een veiliger vervoersmiddel om deze weg af te rijden. Belangrijk is dat de motor continu aanblijft om zo een bevroren motor te voorkomen. Door de gladheid is het niet mogelijk om harder dan 40 km per uur te rijden. Autopech betekent hier echt pech, wanneer er niemand is om te helpen. Binnen 3 uur kan iemand overlijden aan de gevolgen van onderkoeling. Het slechte onderhoud, de extreme kou en gladheid veroorzaken veel verkeersongelukken. Er worden veel overvallen gepleegd vanwege de armoede binnen dit gebied.  Het wordt niet voor niets één van de gevaarlijkste wegen ter wereld genoemd.

De R-504 loopt van Jakoetsk naar Magadan, is 2032 km lang en is de enige wegverbinding naar Magadan. Jakoetsk is de grootste stad ter wereld die gebouwd is op de permafrost. En waar het maar 4 uur per dag is het licht. Bridget Maasland en Rob Kamphues starten vanuit Jakoetsk en rijden samen naar het eindpunt Magadan. Officieel begint de ‘Bottenweg’ bij Khandyga. Tussen Khandyga en Oest-Nera bezoeken zij een Goelagmuseum. Een gids leidt de twee rond en vertelt over het leven van een krijgsgevangene binnen het kamp. Ze vertelt over een meisje van 12 die naar het werkkamp moest omdat zij een aardappel had gestolen van een boer. Het volk op het platteland leed veel honger. In die tijd waren de boerderijen in handen van de staat. De productie ging naar de steden en het leger. Ongelooflijk dat je 12 jaar oud bent, honger hebt omdat de staat jouw eten beheert, en opgepakt wordt omdat je maar één bevroren aardappel uit de grond hebt gepakt. Vervolgens als straf naar de koudste, erbarmelijkste en meest geïsoleerde plek wordt gestuurd om daar te gaan werken.

Bridget en Rob overnachten bij een gastgezin in een kamer met een typisch Russisch interieur. Zij krijgen een stuk bevroren rendier aangeboden. De oorspronkelijke bevolking van dit gebied zijn nomaden, die met hun vee rondtrekken over de steppen. Vandaar dat er voornamelijk vlees wordt gegeten en geen groenten of brood.

Tussen Oest-Nera en Susuman stoppen zij bij het enige restaurant op deze route. Restaurant Kyba bestaat uit twee containers aan elkaar waar je streekgerechten kunt nuttigen. Een wat norse vrouw verkoopt daar haar soepjes. Een lachje kan er niet echt van af. Daarna stoppen zij in Susuman. Dit dorp werd gebouwd tijdens de Tweede Wereldoorlog door de krijgsgevangenen die in de mijnen werkten. Het dorp telde toen 11000 inwoners. Na de val van de Sovjet-Unie in de jaren ’90 en de verminderde vraag naar steenkool veranderde Susuman in een spookdorp. Bridget en Rob betreden een verlaten dwangarbeiders huisje. Bridget krijgt er een unheimlich gevoel van en wil daar zo snel mogelijk weg. Het geeft aan wat voor huiveringwekkende sfeer er hangt.

Uiteindelijk komen zij op het eindpunt Magadan aan. Magadan is een havenstad die in de jaren’30 is gebouwd door de krijgsgevangenen. Ze stoppen bij het monument ‘het Masker van Droefheid’ ter nagedachtenis aan de miljoenen slachtoffers die zijn omgekomen tijdens het regime van Stalin. Bridget raakt geëmotioneerd van alle indrukken. Ze geeft aan het speciaal te vinden dit mee te mogen maken. Maar ook erg heftig.

Na het zien van deze aflevering ben ik zelf ook helemaal onder de indruk. Het feit dat Stalin veel onschuldige mensen naar de koudste hoek van Rusland stuurt, waar het 71 graden kan vriezen, en onder erbarmelijke omstandigheden laat werken kan ik me niet voorstellen. Er zijn daar nog steeds steden en dorpen bewoond door de nazaten van de krijgsgevangenen. Inwoners die voort zijn gekomen uit een getraumatiseerde generatie, in combinatie met het overleven in de extreme kou maakt de beleving van het rijden over deze weg vrij intens. De route op zich zou ik nog wel aankunnen, maar de deprimerende en desolate sfeer zou voor mij het heftigst zijn en het feit dat je daar zo dood kan vriezen…….Brrrr

Nieuwsgierig geworden naar deze aflevering?  http://npoplus.nl/play/de_gevaarlijkste_wegen_van_de_wereld/2016-03-06/BNN_101378290/238082

Hiervoor dien je geabonneerd te zijn. Helaas kan dit niet in het buitenland bekeken worden ivm rechten.

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s